023 NZS w11 Kokot Pardela

Prof. Franciszek Kokot (24 listopada 1929 – 24 stycznia 2021)

Na świecie uważany jest za jednego z ojców współczesnej nefrologii. Był tytanem pracy, autorem lub współautorem ponad tysiąca publikacji, człowiekiem bezgranicznie oddanym chorym. W praktyce lekarskiej spotkał się z ponad 70 tysiącami pacjentów. Swoją medyczną drogę rozpoczął w Zabrzu. W 1948 r. został studentem utworzonej w tym samym roku w Rokitnicy Akademii Lekarskiej, przemianowanej rok później na Śląską Akademię Lekarską, a następnie Śląską Akademię Medyczną. W 1953 r. uzyskał dyplom lekarza. Cztery lata później był doktorem, a w 1962 r. obronił pracę habilitacyjną. W 1982 r. otrzymał tytuł naukowy profesora zwyczajnego.

Przez ćwierć wieku kierował stworzoną przez siebie Kliniką Nefrologii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego. Był rektorem uczelni, autorem pionierskich badań dotyczących funkcji przytarczyc. Zorganizował kilkanaście ośrodków dializoterapii. Był członkiem honorowym kilkunastu zagranicznych towarzystw nefrologicznych, doctorem honoris causa dziesięciu uczelni medycznych, promotorem 80 doktoratów, opiekunem 20 habilitacji. Z jego prac korzystała m.in. NASA. W lutym 2020 r. prof. Franciszek Kokot odebrał na scenie Domu Muzyki i Tańca Diamentowy Laur Umiejętności i Kompetencji, najwyższe wyróżnienie przyznawane przez Regionalną Izbę Gospodarczą. – Bardzo się cieszę, że dożyłem tej chwili, kiedy ludzie bezpośrednio niezwiązani z medycyną dostrzegli mnie, a przede wszystkim mój zespół. Jestem dumny ze swojego zespołu, który stworzył nefrologię na Śląsku i w Polsce. Uważam, że ja osobiście na to nie zasługuję, tylko mój zespół na to zasługuje – mówił wówczas z wrodzoną skromnością prof. Franciszek Kokot. 

Prof. Marian Pardela (1 kwietnia 1935 – 31 stycznia 2021)

Był wybitnym chirurgiem i pionierem w leczeniu skrajnej otyłości. Swoje życie zawodowe poświęcił opracowaniu skutecznych metod i narzędzi, które pozwoliły przeprowadzać innowacyjne operacje.  W 1961 r. ukończył Wydział Lekarski ŚAM w Zabrzu. Rok później, po odbyciu staży, rozpoczął pracę zawodową na uczelni. Od 1964 do 1972 r. był asystentem, a następnie starszym asystentem w I Klinice Chirurgii. W 1972 r. wyjechał na dwa lata do Tanzanii, gdzie pracował jako ordynator oddziału chirurgicznego w Państwowym Szpitalu Regionalnym w Tanga. Po powrocie do kraju podjął pracę w II Klinice Chirurgii Klatki Piersiowej w Zabrzu, a następnie w Klinice Chirurgii Przewodu Pokarmowego na stanowisku adiunkta. W latach 1976–1985 pracował w II Katedrze i Klinice Chirurgii Ogólnej w Bytomiu, a w 1985 r. objął kierownictwo II Katedry i Kliniki Chirurgii Ogólnej i Naczyń w Zabrzu. Był pionierem w leczeniu skrajnej otyłości. Opracował m.in. uniwersalny przyrząd ssący (znajdujący szerokie zastosowanie podczas zabiegów), przyrząd do usuwania monet z przełyku czy proste nosze do transportu chorego w oddziale chirurgicznym. Był promotorem doktoratów, recenzentem prac doktorskich i rozpraw habilitacyjnych. Był wielokrotnym uczestnikiem kongresów i zjazdów naukowych. W swoich zbiorach publikacji naukowych posiadał 274 artykuły (z czego 57 w czasopismach zagranicznych) z zakresu chirurgii przewodu pokarmowego, chirurgii wątroby i dróg żółciowych, chirurgii naczyniowej i onkologicznej, chirurgii tarczycy, leczenia skrajnej i krańcowej otyłości, transplantacji wątroby oraz działalności racjonalizatorskiej w chirurgii.