NZ w3 Pożegnaliśmy profesora Andrzeja Dworaka

Zmarł wieloletni dyrektor Centrum Materiałów Polimerowych i Węglowych PAN w Zabrzu
 

Pożegnaliśmy profesora Andrzeja Dworaka

Był znakomitym uczonym, niekwestionowanym autorytetem w obszarze chemii polimerów i wieloletnim dyrektorem Centrum Materiałów Polimerowych i Węglowych Polskiej Akademii Nauk w Zabrzu. 10 lutego, w wieku 75 lat, zmarł prof. Andrzej Dworak.

– W naszej pamięci pozostanie jako wzór rzetelnej postawy naukowej i pasji badawczej, oryginalny umysł i dobry człowiek. Cechowała go umiejętność postępowania z ludźmi, zdrowy dystans, spokój oraz prawdziwie śląska pracowitość i głębokie zaangażowanie we wszystko, co robił. Był osobowością, której się nie zapomina – mówią o śp. prof. Andrzeju Dworaku jego współpracownicy z CMPiW. Prof. Andrzej Dworak był zabrzaninem, urodził się 30 listopada 1945 r. Ukończył studia na Uniwersytecie Technicznym w Dreźnie w 1969 r. Stopień naukowy doktora uzyskał na Wydziale Chemicznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach w 1980 r., a doktora habilitowanego na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej w 1998 r. Tytuł profesora nauk chemicznych został mu przyznany w 2006 r. Profesor przez ponad 50 lat pracował w jednostkach Polskiej Akademii Nauk. Od 2007 r. był dyrektorem Centrum Materiałów Polimerowych i Węglowych w Zabrzu. Pod jego kierownictwem zabrzańskie Centrum stało się wiodącym, nowoczesnym Instytutem Polskiej Akademii Nauk na Śląsku. Jednocześnie ogromną wagę przywiązywał do działalności edukacyjno-promocyjnej. W efekcie bardzo pozytywnie odnosił się do wszelkich inicjatyw w mieście pozwalających na poszerzanie wiedzy uczniów, takich jak Dzień Nauki, Skarbnikowe Gody czy Industriada. Zainteresowania naukowe prof. Andrzeja Dworaka koncentrowały się na badaniach podstawowych z zakresu nauki o polimerach. Przygotował w tym obszarze blisko 140 publikacji w czasopismach o obiegu międzynarodowym, był współautorem kilku patentów. Współpracował z wieloma uczelniami krajowymi i zagranicznymi. Przez ostatnich 20 lat skupiał się na badaniach nad uzyskaniem makrocząsteczek o dokładnie zaplanowanych właściwościach, w tym polimerów wrażliwych na bodźce. Przez wiele lat był nauczycielem akademickim Wydziału Chemii Uniwersytetu Opolskiego. – Wielu rocznikom studentów przekazywał wiedzę z zakresu chemii polimerów i materiałów polimerowych, w tym szczególnie tych do zastosowań medycznych. Był bardzo ceniony i lubiany, zarówno przez studentów, jak i współpracowników za kompetencje, szczególną umiejętność przekazywania wiedzy, a przy tym serdeczność i zrozumienie – wspomina prof. Krystyna Czaja, rektor Uniwersytetu Opolskiego w latach 2008–2012. – Potrafił zaszczepić młodym ludziom pasję do nauki, inspirował i wspierał ich w rozwoju naukowym. Z podziwem obserwowałam także, jak wspaniale rozwija się kierowane przez niego Centrum Materiałów Polimerowych i Węglowych PAN. Profesor Andrzej Dworak był oddany nauce, a przy tym był prawym i niezwykle życzliwym człowiekiem, potrafił zjednywać sobie ludzi i miał szerokie grono przyjaciół zarówno w kraju, jak i zagranicą. Ośmielam się również do nich zaliczyć. Imponował mi szeroką wiedzą, koleżeńską postawą i szczególną pogodą ducha. Dopiero teraz zaczynamy sobie powoli uświadamiać, jak wiele znaczył dla wielu ludzi, także osobiście dla mnie – dodaje. – Bardzo trudno jest mi mówić o panu profesorze Andrzeju Dworaku bez wzruszenia i w czasie przeszłym – przyznaje prof. Maria Nowakowska z Wydziału Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. – Miałam szczęście i przywilej znać go bliżej przez kilka dekad. Wcześniej poznałam znakomite publikacje jego autorstwa. Pan profesor był nie tylko znakomitym, doskonale wykształconym uczonym, ale także człowiekiem niezwykle bezpośrednim i szybko skracającym dystans. Podziwiałam jego erudycję i kompetencje naukowe. Cechowały go niepospolite w środowisku akademickim zdolności organizacyjne. W roku 2007 doprowadził do integracji dwóch przeżywających kryzys instytucjonalny, kadrowy i finansowy jednostek naukowych PAN na Śląsku, tworząc Centrum Materiałów Polimerowych i Węglowych w Zabrzu. Stworzył koncepcję nowej struktury organizacyjnej, zaproponował nowoczesną tematykę badawczą, zabezpieczył infrastrukturę niezbędną do prowadzenia badań naukowych, a nade wszystko stworzył znakomite środowisko naukowe. Na mapie nauki polskiej i światowej pojawił się znakomity ośrodek naukowy. Był niezwykle życzliwy dla swoich współpracowników, traktował ich jak członków najbliższej rodziny. Odnosiłam wrażenie, że Centrum jest jego drugim domem. Odejście Pana Profesora to ogromna strata dla całego środowiska naukowego, szczególnie tego skupionego wokół zagadnień dotyczących chemii polimerów, a dla mnie oznacza utratę spolegliwego i wiernego przyjaciela – dodaje. 

GOR